بی تو من اسیر دست ارزو های محالم

یاد من نبودی و من به یاد تو شکستم

غیر تو که دوری از من دل به کسی نبستم

هم ترانه یاد من باش بی بهانه یاد من باش

وقت بیداری مهتاب عاشقانه یاد من باش

اگه باشی با خیالت میشه از حادثه رد شد

میشه تو اتیش عشقت گر گرفتن و بلد شد

خواهم که  در این غمكده آرام بميرم

 گمنام سفر كردم و گمنام بميرم

خواهم زخدا كه دلخواه بميرم

يعني كه تو را ببينم و آنگاه بميرم 

و کسی که دوست داره تو دوستش نداری

اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد

به رسم آیین

هرگز به هم نمیرسند.....

 مرگ احساس مرا ماتم نمیگیرد کسی

 رفته ام سالها از خاطرات این و ان

یک سراغ ساده هم از ما نمیگیرد کسی 

خداوندا ... نمی دانم در کدامین بیراهه ی زندگی دست تو را رها کردم اما ...

این را خوب می فهمم که اگر شکست های دیروز را امروز می فهمم ...

بر این است که تو دستم را دوباره گرفتی ،آری تو دوباره دستم را گرفتی .

                                آدمک

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو راعاشق کرد

شوخی کاغذهاست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنها  ست بخند